Ga terug

Blog Lianne Veenstra: Zijn ze er nog? Enthousiaste boeren?

Bijna niet te geloven
Als je de nieuwsberichten volgt, en de huidige stemming onder landbouwend Nederland peilt, durf je het bijna niet te geloven…Dat er in de huidige tijd nog jongeren zijn die warmlopen voor de sector. En het zelfs aandurven om een bedrijf over te nemen. Ga er maar aan staan: een schuld op je nek waar heel wat nullen achterstaan, grillige marktontwikkelingen, steeds weer nieuwe wet- en regelgeving, extremere weersomstandigheden en ga zo maar door. En toch zijn ze er, jongeren met ontembaar enthousiasme die heel graag boer willen worden. En het lef hebben om het gewoon te doen. Hoe komen ze daaraan? En hoe houden we dat enthousiasme vast? Want voor de toekomst van de landbouw hebben we dat wel nodig!

Aan de keukentafel
In mijn werk als agrocoach, waarbij ik regelmatig aanschuif aan de keukentafel voor een gesprek over bedrijfsopvolging of over toekomstplannen, kom ik het regelmatig tegen: jeugdig enthousiasme versus zorgelijke blikken. Een enorme drive bij de opvolger voor wie het niet snel genoeg kan gaan en daar tegenover de overdrager met weinig hoop op de toekomst gezien de huidige ontwikkelingen.

Van alle tijden
Het is natuurlijk van alle tijden: verschil tussen generaties, tussen jong en oud. Het is een verschil in levensfase; tussen nog niet geremd door eerdere ervaringen, en door schade en schande wijs geworden. Beide houdingen zijn waardevol. Zonder nieuw elan en lef geen vernieuwing. En zonder waarschuwing stappen we in eerder gemaakte valkuilen. Mooi om waar te nemen dat beide houdingen er zijn.

Remmend effect
Maar beide visies moeten wel de ruimte krijgen! We moeten ervoor waken dat goedbedoelde waarschuwingen en een weinig hoopvolle blik op de toekomst het perspectief voor de nieuwe generatie wegneemt. Teveel afremmen leidt tot angst. En angst blokkeert, ook de toekomstplannen van jonge boeren. En dat zou zonde zijn!

Hoop
Want ze willen ècht wel, de agrarische jongeren. Ze zien het zitten om anders te gaan boeren. Om bij te dragen aan minder uitstoot, duurzaam bodemgebruik, kringlooplandbouw en noem alle wensen en verwachtingen van deze tijd maar op. Dat merk ik ook als ik training geef aan groepen jonge boeren waarbij we sparren over ieders toekomstplannen. Natuurlijk vliegt er wel eens gemopper over tafel over onduidelijkheid vanuit de overheid, en de frustraties waarmee dat gepaard gaat. Maar de gesprekken over plannen en kansen, en de toon van “het kan ook anders”, voeren de boventoon. En dat biedt hoop!
Waar een wil is, is een weg. Als die weg maar niet geblokkeerd wordt. Laten we daar met z’n allen voor waken. Niet remmen, maar stimuleren. Geen negatieve, maar een positieve grondhouding. Zodat we allemaal bijdragen aan het toekomstperspectief van de landbouw in ons land. En we over 30 jaar nog steeds kunnen zeggen: “ja, ze zijn er nog, enthousiaste boeren!”

Lianne Veenstra is agrocoach en -trainer en begeleidt ondernemers en familiebedrijven. Voor meer informatie: www.veenstra-agrocoaching.nl